Edasich - patrz Eldich

Ekliptyka - płaszczyzna w przestrzeni Układu Słonecznego wyznaczona przez orbitę Ziemi. Jej projekcja na niebo jest kołem usytuowanym na sferze niebieskiej wyznaczona przez pozorny ruch Słońca względem gwiazd. W wyniku nachylenia osi Ziemi jest pochylona względem równika niebieskiego pod kątem 23,5°. Wszystkie planety oraz Księżyc mają orbity w płaszczyznach zbliżonych do ekliptyki, dlatego odnajdujemy je w pobliżu tej linii. Inklinacja (pochylenie) orbity Księżyca względem ekliptyki wynosi ok. 5°.


Eldich - to gwiazda typu pomarańczowy olbrzym, położona w gwiazdozbiorze Smoka. Masa ι Draconis wynosi 1,05 masy Słońca, a jej promień to 11,01 promienia naszej Dziennej Gwiazdy. Temperatura efektywna na powierzchni wynosi 4900K. Wokół gwiazdy Jota Draconis 8 stycznia 2002 roku odkryto planetę pozasłoneczną Jota Draconis b.

Elektra (17 Tauri) - to gwiazda w gwiazdozbiorze Byka, trzecia (po Alkione i Atlas) pod względem jasności gwiazda gromady otwartej Plejad, których nazwy zaczerpnięto od siedmiu sióstr z mitologii greckiej. Elektra to błękitny podolbrzym, którego jasność naukowcy oceniają na około 3.72, jest zaliczana do typu widmowego B6 IIIe. Szacowana odległość gwiazdy od Słońca wynosi około 371 lat świetlnych[1]. Prędkość obrotu gwiazdy wokół własnej osi wynosi około 181 km/s. Gwiazda jest okresowo zasłonięta przez Księżyc, a czasem przez inne planety w naszym Układzie Słonecznym.

Elektron - to cząstka elementarna o ładunku ujemnym. Elektrony krążą po orbitach wokół jądra atomu, które składa się z dodatnio naładowanych protonów i nie posiadających ładunku neutronów. Liczba elektronów w atomie równa jest liczbie protonów.

Elipsa - to krzywa zamknięta, wyglądająca jak spłaszczone kolo. Wiele ciał niebieskich (na przykład planety i księżyce) porusza się po eliptycznych trajektoriach wokół innych ciał niebieskich. Elipsami są orbity planet wokół Słońca. O orbitach takich mówi się, że mają większy lub mniejszy mimośród, w zależności od tego, jak bardzo przypominają spłaszczone koło.

Eltanin - patrz Etamin

Energia - to zdolność wykonania pracy. Występuje ona w dwóch zasadniczych postaciach: jako energia potencjalna i energia kinetyczna. Mówimy, że kamień spoczywający na wysokim brzegu ma energię potencjalną. Gdy zacznie on spadać, będzie miał energię kinetyczną.

Enif (ε Peg) – najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Pegaza (wielkość gwiazdowa: 2,38m), oddalona od Słońca o ok. 670 lat świetlnych. Enif jest nadolbrzymem o typie widmowym K2 Ib, jego absolutna wielkość gwiazdowa wynosi -4,19m. Masa tej gwiazdy jest 10-11 razy większa od masy Słońca, średnica zaś to 208,5 mln km. Gwiazda ta ma temperaturę powierzchniową sięgającą 4460K, jej jasność jest 6700 razy większa od słonecznej. Epsilon Pegasi jest układem podwójnym. Wokół głównego składnika ε Peg A (opisanego powyżej), krąży ε Peg B – gwiazda o jasności widomej 12,7m. Składniki A i B oddalone są na niebie o 83,1". Nazwa Enif pochodzi od arabskiego słowa oznaczającego nos, ze względu na położenie gwiazdy w gwiazdozbiorze Pegaza.

Epicykl - to kołowa trajektoria, której środek zatacza jeszcze większy krąg. Aż do XVII w. teorią epicykli posługiwano się przy wyjaśnianiu ruchów planet. Póki nie utrwaliło się w powszechnej świadomości, że Ziemia nie jest środkiem Wszechświata sądzono, że planety, na przykład Mars, poruszają się po epicyklach, których środki zataczają orbity kołowe wokół Ziemi.

Etamin (γ Dra) – najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Smoka. Wielkość gwiazdowa tego obiektu to 2,24m. Gwiazda ta jest odległa od Słońca o ok. 148 lat świetlnych. Jej wielkość absolutna wynosi -1,04m. Należy do typu widmowego K5 III . Temperatura powierzchni tego olbrzyma wynosi ok. 4500K.

Europa (Jowisz II) – czwarty co do wielkości księżyc Jowisza, z grupy księżyców galileuszowych i szósty co do wielkości satelita w Układzie Słonecznym. Najprawdopodobniej posiada on pod lodową skorupą ocean ciekłej wody. Odkrycie Europy przypisywane jest zwyczajowo Galileuszowi, który skierował na Jowisza skonstruowaną przez siebie lunetę i dostrzegł w pobliżu tej planety cztery stale zmieniające swe położenie "gwiazdy". Były to właśnie owe największe księżyce Jowisza, które później ochrzczono "galileuszowymi". W 1614 roku ukazało się dzieło niemieckiego astronoma Simona Mariusa "Mundus Jovialis", w którym twierdził on, iż dostrzegł te cztery obiekty na kilka dni przed Galileuszem. Sam Galileusz określał to dzieło jako plagiat.

 

powrót do słownika