NGC 3627 

 

NGC 3627 została odkryta 1 marca 1780 roku przez francuskiego astronoma Charlesa Messiera. Jest to dziewiątej wielkości galaktyka spiralna typu SAB(s)b w konstelacji Lwa. W katalogu Dreyera opisana została jako obiekt jasny, bardzo duży, mocno wydłużony na 150º, z mocno jaśniejszym środkiem, dwie gwiazdy poprzedzają od północy. M66 jest członkiem tria galaktyk obejmującego również M65 oraz NGC 3628 nazywanej też "Trypletem Lwa".

 

Tryplet Lwa

 

Wzajemne oddziaływania grawitacyjne z innymi członkami tej małej grupy galaktyk wpłynęły na strukturę jej pełnych materii międzygwiazdowej ramion. Procesy te doprowadziły do tworzenia się licznych skupisk młodych i jasnych gwiazd, które zapalają się jak piękne klejnoty w jej ramionach. Wymieniona została pod pozycją # 16 przez Haltona Arpa w jego Katalogu Osobliwych Galaktyk jako przykład galaktyki spiralnej o niezależnych segmentach. Warto wspomnieć, że cały Tryplet Lwa służy w tym katalogu jako przykład grupy galaktyka oznaczonej jako Arp 317.

 

M66

 

Na podstawie prędkości recesyjnej, która wynosi 725 km/s nie można w wiarygodny sposób oszacować odległości galaktyki od Układu Słonecznego, jest ona zbyt mała w porównaniu do specyficznych prędkości galaktyk. Jeśli jednak zignorujemy ten fakt, to prędkość recesyjna pozwala oszacować tę odległość na około 32 miliony lat świetlnych, czyli około 10.011 Mpc. Szacunki te dobrze korelują z niezależnymi pomiarami przesunięcia M66 ku czerwieni i lokują galaktykę w przedziale odległości od 22 do 49 milionów lat świetlnych. Biorąc pod uwagę pozorną wielkość NGC 3627, która wynosi 9,1 na 4,2 arcmin, jej średnicę astronomowie szacują na około 90 tysięcy lat świetlnych.

 

Messier 66

 

NGC 3627 obserwowana przy pomocy 45 centymetrowego reflektora jawi się nam jako obiekt: bardzo jasny, duży, wydłużony z północy na południe, z jasnym wydłużonym rdzeniem. Oba ramiona spiralne są widoczne, chociaż ramię zachodnie widać o wiele lepiej.

 

 Oznaczenia alternatywne:

    • NGC 3627,

    • M 66,

    • 2MASX J11201502+1259286,

    • TC 162,

    • [M98c] 111737.9+131608,

    • ADBS J112020+1259,

    • MCG+02-29-019,

    • UGC 6346,

    • [RS2000] 157,

    • APG 16,

    • MITG J1120+1259,

    • UZC J112015.1+125928,

    • [VV2000c] J112014.9+125927,

    • APG 317A,

    • MRC 1117+132,

    • VV 308,

    • [VV2003c] J112014.9+125927,

    • Ark 288,

    • VV 308a,

    • [VV2006c] J112014.9+125927,

    • CAIRNS J112015.02+125929.5,

    • PSCz Q11176+1315,

    • Z 67-57,

    • [VV2010c] J112014.9+125927,

    • HIPASS J1120+13a,

    • RGB J1120.3+1259,

    • Z 1117.6+1316,

    • [VV98c] J112014.9+125927,

    • IRAS F11176+1315,

    • RX J1120.2+1259,

    • [CHM2007] HDC 626 J112015.02+1259286,

    • [ZEH2003] RX J1120.2+1259 1,

    • IRAS 11176+1315,

    • RX J1120.3+1259,

    • [CHM2007] LDC 778 J112015.02+1259286,

    • AAVSO 1115+13B,

    • LEDA 34695,

    • 1RXS J112016.7+125917,

    • [LBH86] 1117+132,

    • ARP 317 NED02,

    • ARP 016,

    • CGCG 067-057,

    • CGCG 1117.6+1316,

    • Leo TRIPLET NED02,

    • LDCE 0778 NED034,

    • HDCE 0626 NED011,

    • USGC U374 NED03,

    • HOLM 246A,

    • PGC 34695,

    • 11HUGS 168,

    • 87GB 111738.3+131603,

    • 87GB[BWE91] 1117+1316,

    • [WB92] 1117+1316,

    • VLSS J1120.2+1259,

    • Cul 1117+132,

    • GB6 J1120+1259,

    • CXO J112014.9+125929,

    • 2XMM J112014.8+125932,

    • 2XMMp J112014.8+125932,

    • 1XMM J112014.9+125931,

    • 1AXG J112016+1259,

    • LGG 231:[G93] 003,

    • M98j] 117 NED04,

    • RX J1120.2+1259:[BEV98] 009,

    • [VCV2001] J112014.9+125927,

    • NGC 3627:[ECB2002] Ralpha,

    • Messier 66,

    • [RHM2006] SFGs 088,

    • [VCV2006] J112014.9+125927,

    • [GMM2009b] 27,

    • h 857,

    • h 875,

    • GC 2377

 


NGC 3627

 

Powyższa złożona fotografia galaktyki M66 składa się z danych uzyskanych przez Kosmiczne Rentgenowskie Obserwatorium Chandra, dane te ukazane są w kolorze niebieskim, dane w podczerwieni zostały pozyskane z Kosmicznego Teleskopu Spitzera i reprezentowane są w kolorze czerwonym, kolor żółty to szczegóły uzyskane przy pomocy Very Large Telescope, pozostałe barwy to pasmo optyczne z Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. W centrum fotografii dostrzec można centralny region, zawierający bardzo jasne źródło promieniowania rentgenowskiego, które zasilane jest najprawdopodobniej przez materiał opadający na supermasywną czarną dziurę.

Analiza archiwalnych danych z poprzednich obserwacji Chandry na próbie 62 pobliskich galaktyk wykazała, że 37 galaktyk, w tym NGC 3627, zawiera w swoim centrum źródło promieniowania rentgenowskiego. Większość z tych źródeł jest najczęściej zasilana przez centralną supermasywną czarną dziurę. Dane uzyskane ze Spitzer Infrared Nearby Galaxy Survey pozwoliły dowieść, że siedem z 37 źródeł promieniowania rentgenowskiego najprawdopodobniej jest zasilane przez centralną czarną dziurę.

Badania przeprowadzone za pomocą Chandry potwierdziły poprzednie wyniki uzyskane przez astronomów i chociaż teleskop rentgenowski potwierdził istnienie czarnych dziur w centrach galaktyk tylko w niewielkiej ich ilości, to i tak liczba ta przewyższa znacznie te odnalezione przy pomocy badań w zakresie optycznym. Wyniki te pokazują możliwości i przewagę obserwacji rentgenowskich w zakresie poszukiwania czarnych dziur w galaktykach. Zwłaszcza w galaktykach, w których czarne dziury wykazują stosunkowo niski poziom aktywności własnej lub ich aktywność ukrywana jest przez przesłaniającą je obłoki materii galaktycznej lub rozmyta przez intensywne i jasne światło widzialne.

Połączone dane rentgenowskie i w podczerwieni sugerują, że aktywność panującą w jądrach galaktyk nie musi być związana z intensywnymi procesami formowania się gwiazd, jak to było uznawane do tej pory. Wyniki badań sugerują, że masa czarnej dziury nie zależy nie zależy od szybkości akrecji, ale także od całkowitej masy samej galaktyki.


Dane te zostały opublikowane 10 kwietnia 2011 roku w Astrophysical Journal przez Catherine Grier i Smita Mathur z Ohio State University in Columbus, oraz Laurę Ferrarese z Herzberg Institute of Astrophysics in Victoria w Kanadzie.