NGC 1039 

 

NGC 1039 została odkryta przed rokiem 1654 przez włoskiego astronoma Giovanniego Hodiernę. Następnie 25 sierpnia 1764 roku zostaje zarejestrowana przez francuskiego astronoma Charlesa Messiera jako M34. Jest to piątej wielkości gromada otwarta typu II3m w konstelacji Perseusza. W katalogu Dreyera opisana została jako gromada, jasna, bardzo duża, słabo skompresowana, rozrzucone gwiazdy dziewiątej wielkości magnitudo. Pozycja gromady podlega precesji i leży około dwie minuty na południowy zachód od centrum gromady, zasadniczo w martwym punkcie, co przy średnicy 30 arcmin, powoduje, że identyfikacja jest pewna. M34 składa się z około stu gwiazd uformowanych w tym samym czasie to jest około 200 milionów lat świetlnych. Biorąc pod uwagę odległość do gromady, która wynosi około 1400 lat świetlnych oraz uwzględniając jej wymiary kątowe, to jej rzeczywista średnica liczy sobie piętnaście lat świetlnych. Jest to łatwy obserwacyjnie obiekt, widoczny już za pomocą lornetki oraz małego teleskopu astronomicznego. M34 stopniowo ulega rozpadowi. Powodowane jest to ruchem gromady wokół galaktyki i efektami grawitacyjnymi jakie wywierają mijane przez NGC 1039 gromady gwiazd oraz inne obiekty galaktyki. Pomimo tego, że w przyszłości gwiazdy w gromadzie zostaną całkowicie rozproszone, nadal będą ewoluować samotnie, niezależnie od utraty swojego rodzeństwa. NGC 1039 obserwowana przy pomocy 33 centymetrowego reflektora jawi się nam jako obiekt: bardzo jasny, bardzo duży, liczący wiele gwiazd podwójnych, tworzący układ trzech zakrzywionych linii. Zawiera jasną gwiazdę podwójną o oznaczeniu h1123 i wielkości składników 8,0/8,0 magnitudo przy separacji 20 sekund.

Oznaczenia alternatywne:  

  1. M 34,
  2. NGC 1039,
  3. [KPR2004b] 36,
  4. C 0238+425,
  5. OCl 382,
  6. h 248,
  7. GC 584,
  8. MESSIER 34,
  9. Cr 31,
  10. Mel 17,
  11. Lund 91